ขออนุญาตใส่ร้ายป้ายสี “เสื้อแดง”

ผมขอใส่ร้ายพวกเสื้อแดงสักหนึ่งเรื่อง

วันที่แดงเคลื่อนทัพไปยึดสี่แยกราชประสงค์ (3 ม.ย.) ผมลงภาคสนามพอดี เดินสำรวจตั้งแต่แยกขึ้นไปทางสี่แยกถนนวิทยุ ซึ่งเป็นจุดปลายสุดที่เอารถยนตร์มาจอดเรียงเป็นแพ ปิดตายไม่ให้รถยนต์อื่นสัญจรได้เลย มีเจ้าหน้าที่เสื้อแดงคนหนึ่งคอยโบกรถจัดการจราจร พร้อมกับตะโกนขอโทษคนใช้รถ ขอความเห็นใจว่าต้องทำเพื่อประชาธิปไตย

ช่วงสักก่อนเที่ยง ผมเจอคุณยายท่านหนึ่ง อายุมากแล้ว คะเนคงประมาณอำมาตย์บ้านสี่เสาที่แดงเขาด่ากัน

พลังประชาธิปไตยแบบลงแดง

เขาว่าพวกพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตยใส่เสื้อเหลืองเป็นผู้นิยมเผด็จการ ปรารถนาอำมาตยาธิปไตย อยากพาประเทศชาติกลับไปก่อนหน้าปี 2475 คนกลุ่มนี้แม้จะอ้างแต่ประชาธิปไตย แท้จริงแล้วกลับเป็นกลุ่มมวลชน “อนุรักษ์นิยม”  แต่ฝ่ายประชาธิปไตยของแท้ โดยไม่จำเป็นต้องมีสร้อย “อันมีพระมหากษัตริย์เป็นประมุข” ต่อท้ายแบบเสื้อเหลือง ก็คือพวก นปช.หรือกลุ่มคนเสื้อแดง

นักเคลื่อนไหวหรือปัญญาชนหลายคนที่เชื่อว่าประชาธิปไตยไทยนั้นแสนเปราะบาง ต้องปกป้องรักษาและหวงแหน ไม่ให้ใครมาทำตกแตกหรือปล้นชิงไป เรียกร้องสังคมอย่ามองคนเสื้อแดงแค่เปลือกนอก หลงผิดไปว่าพวกเขามีเพียงเจตนาจะปกป้องหรือแก้แค้นแทนทักษิณเท่านั้น แต่ต้องตรองลงไปให้ลึกถึงแก่นแท้อุดมการณ์ จะช่วยให้ตระหนักได้ว่านี่แหละคือจิตวิญญาณประชาธิปไตยแท้ กล้าลุกขึ้นสู้อำนาจรัฐ ยืนขวางปากกระบอกปืน เพื่อปกป้องสิทธิของตนที่โดนอำนาจฝ่ายอนุรักษ์นิยม โดยความร่วมมือจากกองทัพ ข้าราชการ องค์กรอิสระ ประชาธิปัตย์ รวมทั้งพันธมิตรฯ แย้งไปอย่างไร้ยางอาย หาได้ไม่เคารพกฎกติกาสากล

หลายคนจึงถึงกับฝากความหวังฝากอนาคตของประเทศชาติไว้กับคนเสื้อแดง ด้วยเชื่อว่าพวกเขากำลังผันตัวเป็นขบวนการทางการเมืองภาคประชาชน มิใช่ภาคประชาชนจอมปลอมสอพลอเจ้าแบบคนเสื้อเหลือง เนื่องจากว่ามวลชนบริสุทธิ์กลุ่มนี้กำลังยกระดับการต่อสู้ สลัดหลุดจากทักษิณไปสู่การต่อสู้เพื่อประชาธิปไตย สานต่ออุดมการณ์อันมีมายาวนานตั้งแต่ 24 มิถุนายน 2475 ให้สมบูรณ์

ณ วันนี้ ฝันทั้งหลายของนักเคลื่อนไหวหรือปัญญาชนได้เป็นจริงแล้ว เพราะกลุ่มคนเสื้อแดงได้ขยายขอบเขตการเคลื่อนไหวของตัวเองไปสู่มิติทางวัฒนธรรมด้วย หลักหมายสำคัญได้เกิดขึ้นแล้วที่เชียงใหม่ บ้านเกิดทักษิณนั่นเอง